Moralistisch cadeautje

Sinds enige tijd mogen we op een aantal snelwegen 130 km/u rijden. Deze maatregel heeft politiek wel wat voeten in aarde gehad, er zijn voor- en tegenstanders.

Het is interessant om de invoering van de verhoging van de maximumsnelheid te beschouwen vanuit een leiderschapspespectief. Ik doe dat vanuit het perspectief van Authentiek Leiderschap waarin ik de dimensies Ratio en Emotie er eens uit zal lichten.

De A6 bij mij “voor de deur” kent een verhoging van de maximumsnelheid over een traject van ongeveer 80 kilometer. Bij een snelheid van 120 km/u doe je hier 40 minuten over. Bij een snelheid van 130 km/u doe je hier 37 minuten en 55 seconden over. Je bent dus 2 minuten en 5 seconden sneller, ofwel 5,2%.
Op een autorit van 40 minuten een te verwaarlozen tijdswinst. Er hoeft maar een stoplicht tegen te zitten en je bent dit verschil alweer kwijt. Waarom is dan toch deze maatregel ingevoerd?

Ik kan niet anders concluderen dan dat het om emotionele redenen is doorgevoerd. Het gevoel om lekker snel over de weg te zoeven en het idee dat de rit toch véél sneller gaat.

Is het dan verkeerd geweest om de maximumsnelheid te verhogen? Het hangt er vanaf hoe je het bekijkt: rationeel gezien levert het weinig tot niets op, emotioneel wel. Soms moet je als (politiek) leider mensen ook tevreden houden of eens een cadeautje geven.

Ik heb wel commentaar op de onderborden die op de A6 worden gebruikt. Het woord “alleen” is volstrekt overbodig en in de verkeerde betekenis gebruikt. Wanneer zijn we nu eenzaam op de weg?
Het was beter om het woord “tussen” te gebruiken. Of alleen de tijdaanduiding 19 – 6 h. Dat begrijpen we. Ik zie bij dit bord een opgestoken moralistische wijsvinger: je krijgt een cadeautje maar pas op als je er op het verkeerde moment mee gaat spelen.

Wat is dat Cruijff-effect?

Cruijff en vooral zijn uitspraken worden nog regelmatig in verband gebracht met leiderschap. Winsemius heeft er jaren geleden een boek over geschreven.

Wat maakt die uitspraken van Cruijff nou zo bijzonder?

Vanmorgen last ik een van zijn analyses in de krant:
“Een file wordt altijd veroorzaak door de voorste auto, als we die harder laten rijden .... “

Ik denk dat het de combinatie van zijn eenvoud met zijn succes is. En hij is het levende bewijs ... misschien wel de beste voetballer aller tijden.

Hopen we ooit dát inzicht van Cruijff te hebben en hiermee succesvol te worden? Of kan het zo simpel niet zijn en bevestigen we juist ons eigen gelijk door ons onbewust te distantiëren van hem?

Inhoudelijk blijven zijn uitspraken leuk en stof tot nadenken. Maar wellicht is onze relatie met Cruijff nog leerzamer.

Leiderschap is soms ... stilte

Het is even stil geweest op deze pagina. Niet dat het mij ontbreekt aan inspiratie maar ik was even druk met andere zaken. Zowel privé als werk.

In de tussentijd volg ik e.e.a. op internet over leiderschap. Het lijkt wel of er steeds meer definities, concepten, modellen en theorieën ontstaan. Ik ben het overzicht al een tijdje kwijt en ik kan me voorstellen dat dat voor meer mensen geldt. Misschien komen we er uiteindelijk op uit dat iedereen zijn eigen concept van leiderschap heeft. Prima, dat past in deze tijd. Door uitwisseling van concepten wordt het eigen concept beter, completer. Dat lijkt me een zinvolle benadering.

Bij De NTR op Nederland 3 was de prachtige serie “Leiders gezocht” te zien. Heb je deze gemist? Ga dan naar http://educatie.ntr.nl/leidersgezocht/.

Wat me hierin erg aansprak was de ontwikkeling van directief via participatief naar interactief leiderschap. Volgens de directeur van Second Life die onderzoek heeft verricht naar succesvolle ondernemingen in deze virtuele wereld, is de nieuwe leider vooral interactief. Hij doet dit vanuit visie en inzicht in sociale interactiepatronen. Eén van de herkenbare veranderingen is de steeds verder toenemende persoonlijke verantwoordelijkheid. De nieuwe leider is niet meer degene die werk distribueert en beoordeelt, maar dit voornamelijk facilliteert. De nieuwe organisatie wordt meer en meer een interne markt. Een interessant concept!

Ik zie de ontwikkeling van leiderschapsconcepten als een conceptuele, rationele benadering. We praten over modellen en inzichten. Laten we niet vergeten dat dat diepere overtuigingen (“onze manier van zijn”, zie mijn vorige blog) bepalen wat we nodig hebben en goed of fout vinden. Voor we het weten strijden we om ons gelijk. Dan is ons ego aan het werk. En hoe effectief is het om soms eens niets te zeggen en te zien wat er dan gebeurt?