Sinds enige tijd mogen we op een aantal snelwegen 130 km/u rijden. Deze maatregel heeft politiek wel wat voeten in aarde gehad, er zijn voor- en tegenstanders.
Het is interessant om de invoering van de verhoging van de maximumsnelheid te beschouwen vanuit een leiderschapspespectief. Ik doe dat vanuit het perspectief van Authentiek Leiderschap waarin ik de dimensies Ratio en Emotie er eens uit zal lichten.
De A6 bij mij “voor de deur” kent een verhoging van de maximumsnelheid over een traject van ongeveer 80 kilometer. Bij een snelheid van 120 km/u doe je hier 40 minuten over. Bij een snelheid van 130 km/u doe je hier 37 minuten en 55 seconden over. Je bent dus 2 minuten en 5 seconden sneller, ofwel 5,2%.
Op een autorit van 40 minuten een te verwaarlozen tijdswinst. Er hoeft maar een stoplicht tegen te zitten en je bent dit verschil alweer kwijt. Waarom is dan toch deze maatregel ingevoerd?
Ik kan niet anders concluderen dan dat het om emotionele redenen is doorgevoerd. Het gevoel om lekker snel over de weg te zoeven en het idee dat de rit toch véél sneller gaat.
Is het dan verkeerd geweest om de maximumsnelheid te verhogen? Het hangt er vanaf hoe je het bekijkt: rationeel gezien levert het weinig tot niets op, emotioneel wel. Soms moet je als (politiek) leider mensen ook tevreden houden of eens een cadeautje geven.
Ik heb wel commentaar op de onderborden die op de A6 worden gebruikt. Het woord “alleen” is volstrekt overbodig en in de verkeerde betekenis gebruikt. Wanneer zijn we nu eenzaam op de weg?
Het was beter om het woord “tussen” te gebruiken. Of alleen de tijdaanduiding 19 – 6 h. Dat begrijpen we. Ik zie bij dit bord een opgestoken moralistische wijsvinger: je krijgt een cadeautje maar pas op als je er op het verkeerde moment mee gaat spelen.
0 reacties:
Een reactie plaatsen